دوباره می آید باز... بوی تلخ ماه "مهر"... بوی سرد دل کندن... بوی جاری شدن و رفتن... کوله بار و جاده... رفتن، بی انتها رفتن... دل سپردن به "جاده".

"مهر" می رسد از راه... "جاده می خواند مرا"

نخ باران

به سرانگشت تداعی تو وصل است

یاد می آورم ت

ابر می آوری م...

سید علی میرافضلی

این تکیه دادن ها، این سر روی پا گذاشتن ها، این ناز کردن موها اینقدر تا چشماش سنگین بشه، این گوش تیزکردن ها برای شنیدن نفس ها وقتی که دیگه کم کم خوابش برده رو پاهات، این خیره خیره زُل زدن به پلک های بسته، این دست گذاشتن رو پیشونی و گونه ها وقتی که تب کرده و تو با لبخند میگی چیزی نیس اما نگرانی... همین! همین نگرانی ها اصن!

چه آشناست...
چه آشناست...

Photo by: Mariam Sitchinava

این رودهای کوچکُ باریکِ آبی

که جاری ند...

که دویده ند در سراسر دَست ت... تَن ت...

کافه های خالی از حضور تو، عبور تو، صندلی هایی که قالب تَن ت نشده مدیون مانده به تو ند، همه ی آن گوشه کنارهای خالی از گرمای بودن ت که با هیچ هم پُر نمی شوند، بخار روی ویترین های سرد کافه که حکایت هُرم فضای درون را می گویند برای عابران پیاده ی پشت شیشه، موسیقی ملایمی که از بتهوون تا بنان در نوسان و ادامه مطلب

زمانی فیلمی بود به نام ارباب حلقه ها. شخصیتی داشت به نام اسمیگل. اسمیگل یه حلقه پیدا کرده بود بهش میگفت پریشس Precious ...کاری به جزییات فیلم ندارم. کار به همین پریشس دارم. به همین با ارزش سخت یاب...به اینکه یکی یه چیزی براش میشه با ارزش. به اینکه جون ش به جون اون پریشس بسته س. بود و نبودش بودُ نبودادامه مطلب

دلم کودک است.

خُرده نگیر اگر گاهی بهانه گیر می شود...

بازیچه ش را گُم کرده.

سخت می گرید...

ببین!

چه ساده ست.

بغلش کنی خودش آرام می گیرد...

I'm too LOST in YOU...

وقتی کسی حرف از رفتن می زند
مدت هاست رفته
فقط می خواهد مطمئن شود
چیزی ازخودش در شما جا نگذاشته باشد
کمک کن چمدانش را ببندد و برود ...

ساعت از نيمه هاى نيمه هاى نيمه هاى شب گذشته و چشم هاى مغزت هنوز بازند و افكارت به خواب نرفته ند. آهنگ بين ميله ها چند ساعت است كه روى تكرار است و تو به صفحه ى نورانى بيروحى خيره هستى كه با آن هيچ احساس مقاربتى ندارى و از بى احساسى آن حالت بهم ميخورد. حسى ندارى. حتا تلاشى هم نميكنى كه حسى داشته باشى.ادامه مطلب